Ruimte voor rouw of rouw ruimte geven
Ruimte Voor Rouw
Kort geleden gaf ik in het volle Kerkje van Slangenburg een voordracht bij de boekpresentatie van het prachtige boek ‘Als tranen mogen stromen, ontstaat een zee van liefde’ van Wilma Koolstra
Wilma en ik kennen elkaar al een tijdje en ze wilde graag dat ik een voordracht zou geven als haar nieuwe boek het levenslicht mocht zien. Dat gebeurde voor genodigden op 31 oktober 2023
Mijn voordracht ging over de ‘Ruimte voor Rouw’
Hoe creëer je in je leven waarin een verlies heeft plaatsgevonden ruimte voor de onvermijdelijke rouw.
Natuurlijk was één van de eerste dingen die ik aangaf dat rouw voor iedereen anders is en dat iedereen een eigen en unieke rouw doormaakt.
Om tot dat inzicht te komen heb ik een aantal van de meest bekende rouwmodellen behandeld en kort uitgelegd en toegelicht.
De vijf fases van Elisabeth Kubbler Ross, de Transitiecirkel van o.a. Jakob van Wielink en Riet Fiddelaers Jaspers, het duale proces model van Schut en Stroebe, de rouwtaken van William Worden en het integratiemodel van Robert Neimeyer. Stuk voor stuk helpend en helend. Richting gevend in rouw na verlies.
De grootste overeenkomst tussen de verschillende modellen, is toch wel het erkennen van het verlies, het omarmen van de rouw en het leven herpakken in de nieuwe situatie.
Het laatste rouwmodel waar ik over sprak was het model van Lois Tonkin.
Haar rouwtheorie gaat er van uit dat als er eenmaal rouw is ontstaan dat dit gedurende de rest van je leven redelijk gelijk blijft qua omvang. Het verschil zit er in dat Tonkin stelt dat de ruimte om de rouw groter wordt.
Zie afbeelding:
Het maakt ook wel duidelijk dat rouw er altijd is, zelfs als je met een grote glimlach naar iets moois kijkt. Kunst is er voor te zorgen dat de rouw niet de overhand gaat nemen. Mogelijk kom ik daar in een volgend artikel nog op terug.
Soms denken mensen die (nog) geen verlies hebben ervaren dat er een eindpunt is aan rouw. Degenen onder ons die een verlies hebben ervaren, weten dat er geen eindpunt is aan rouw.
Rouw kent geen eindpunt. Mensen praten vaak over ‘afsluiting van de rouw’, alsof je simpelweg jouw rouwboek kunt sluiten. Dergelijke uitspraken impliceren dat er een moment zal komen waarop de rouw voorbij is. Als dat niet het geval is, kan het ons het gevoel geven dat er iets mis met ons is. Maar dat is er echt niet.
Je zou niet degene zijn die je nu bent zonder het verlies wat je hebt ervaren. Je maakte samen herinneringen, voelde er vreugde door, bouwde je leven eromheen.
Het is onvermijdelijk dat we een manier moeten vinden om verder te komen. We kunnen onszelf enorm vastgezet voelen in onze rouw, het leven blijft in beweging en we hebben geen andere keus dan een manier te vinden om in de wereld te leven zonder degene die we verloren zijn.
Het is niet zo dat onze rouw uiteindelijk kleiner wordt, maar dat we gaan zien hoe ons leven er om heen kan groeien en op die manier ruimte in rouw ervaren.
Dit is de theorie van het rouwmodel van Lois Tonkin. Dit model suggereert dat rouw eigenlijk net zo groot en aanwezig blijft als het altijd is geweest, maar dat je leven er na verloop van tijd omheen zal gaan groeien. Je zult nieuwe dingen ervaren, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe vaardigheden leren, nieuwe plaatsen bezoeken, waardoor de ruimte rond je verdriet groter wordt. Dit is het proces van vooruitgang.
Rouw is geen of/of-emotie. Het is niet dat je rouw voelt en niets anders.
Als we dit inzien, kunnen we verder gaan met het idee dat rouw het medaillon is dat onze liefde in ons vasthoudt. En misschien is dat iets bijzonders: een liefde hebben die we altijd met ons meedragen.
Een heldere TEDtalk over dit onderwerp kun je vinden op: https://tinyurl.com/3f7yjud4
(er is een transcriptie bij beschikbaar)
Wil je verder in gesprek over hoe rouw in jouw leven vorm te geven?
Maak een vrijblijvende afspraak met Pieter@rouwomverlies.nl
